నే రాయని రెండు టపాలు – ౨

                         ఆంధ్రప్రదేశ్ ఉందని తెలియని తెలుంగులు

ఈ వార్తగురించి కూడా నేను టపాలు చూడలేదు. ఇది చదివితే నాకు గగుర్పాటు కలిగింది. ఎంతో దూరం లో, తమ భాష మాట్లాడేవాళ్లు కొన్ని కోట్ల మంది ఉన్నారని, తమ భాషకి లిపి ఉందని తెలియక జీవనం సాగిస్తున్న నాలుగు వందల పైచిలుకు కుటుంబాల కధ. అలాంటి వారికి ఒక్కరోజు అకస్మాత్తుగా తమ భాష మాట్లాడేవాళ్లు కనిపిస్తే? ఆ అనుభూతి మాటలకందుతుందా?
వందల ఏండ్లుగా తమ భాషని కాపాడుకుంటూ, ఇంకా తెలుగులోనే మాట్లాడుకుంటున్నందుకు వీళ్లకి చేతులెత్తి నమస్కరిస్తున్నాను.

అనుభూతులకి కవిత్వమే అక్కరలేదు ‘”నీతో మాట్లాడుతున్న నిముషమే మాకు స్వర్గాన ఉన్నట్టుంది” అన్నాడుట, ఆ తెగలోని ఒక వ్యక్తి. వాక్యం రసాత్మకం కావ్యం అంటె ఇదేనేమో. మీదగ్గరకు మేం వచ్చేస్తాం రానిస్తారా? మమ్మల్ని మీలో కలుపుకుంటారా అన్నారుట. పాములు,కోతులు ఆడించి సంచారజీవనం గడుపుతున్న వీరు ఆంధ్రప్రదేశ్ రాగలిగితే మెరుగైన జీవితం గడపగలుగుతారని నాకనిపిస్తుంది. మరి ప్రభుత్వం సాయమందిస్తుందో, వీళ్లకి ఎప్పటికి వోట్లు రావాలి, ఎప్పటికి వోట్లేయటం రావాలి అంటుందో. సాంస్కృతిక శాఖైనా సానుకూలంగా స్పందిస్తే బావుండు.